In München, met name, voltrokken zich ontwikkelingen op dit vlak die jammer genoeg altijd een beetje onderbelicht zijn gebleven in het hele Art Nouveau verhaal.
Allereerst was daar Hermann Obrist. Iemand die - letterlijk - visioenen had.
Na zijn studies Natuurkunde en Medicijnen begaf hij zich steeds meer op het vlak van de toegepaste kunsten.
Hij concentreerde zich op de schroeflijn, de helix, die bijvoorbeeld voorkomt bij schelpen, maar ook bij lianen, wingerdplanten, wervelstormen, watervortexen en sterrenstelsels.
Daarbij probeerde hij niet de natuur te imiteren, maar de dynamiek ervan vast te leggen.
De energie die hij achter alle groeibewegingen waarnam.
Dat heeft tot opmerkelijke resultaten geleid op zulke uiteenlopende werkterreinen als keramiek, wandkleden, meubelontwerpen, metaalbewering en de vervaardiging van monumentale fonteinen.
Obricht richtte samen met Von Debschitz een school voor toegepaste kunsten op die zich onderscheidde door z'n vernieuwende wijze van werken én het feit dat er vrouwen doceerden, wat in die tijd nog volstrekt ongebruikelijk was.

In München, for instance it lead to interesting developments. And it is a pity that this has always been a bit underexposed in the overall Art Nouveau history.
Hermann Obrist was a man who had - literally- visions, which he tried to express in art.
After his studies Natural science and Medicines he went by and by to the practising of applied arts. He concentrated on the helix, a screw line. It exists in shell forms, lianas, vine creepers, tornadoes, water vortexes and astronomic constellations.
Doing this, his aim was not to copy Nature, but to record the dynamics of it.
To express the energy that he monitored, beyond the vigour and the motion.
This lead to remarkable results at divergent domains as ceramics, furniture design, tapestries, metalwork and monumental fountains.
Together with Von Debschitz, Obrist founded a school for applied arts. This was an institute that distinguished it selves by its reform activities and….. the fact that there were women teachers. That was rather unusual until then.

An initial pupil; Friedrich Adler, later became a teacher as well. He too, drank from Haeckel's source. Haeckel's deep sea micro organisms were his point of departure. The characteristics of them, not the exact reproduction. This resulted in fine stuccoworks, ornamental pewter ware, funeral art and architecture.

Een aanvankelijke leerling op die school Friedrich Adler, werd er later zelf docent.
Ook hij ging uit van de door Haeckel onderzochte vormen maar had het streven om ze niet letterlijk weer te geven maar het 'karakter' er van. Die motieven werden veelvuldig toegepast in zijn tingietwerk, stucwerk, funeraire kunst en architectuur.

Als derde was er August Endell. Ook hij werkte vanuit het zelfde principe: Niet de Natuur maar de dynamiek van de natuur. Soms leidde dat tot bijna abstracte resultaten. Zijn naam zal dan ook voor eeuwig verbonden blijven met de vormgeving van Fotostudio Elvira. Dit was een initiatief van een aantal geëmancipeerde dames die een eigen onderneming hadden opgezet. Op de façade was een groot ornament aangebracht.
Als iets, de gedreven creativiteit en ongebreidelde sfeer van de Jugendstil tot uitdrukking heeft gebracht dan was het dit wel.
Het was pure Expressie. Sterker; het was anarchie!
Veel mensen hadden het er behoorlijk moeilijk mee. Ook al omdat het ornament ieder jaar weer een andere kleur kreeg zoals groen, of cyclaam.
Het wende dus eigenlijk nooit.
Er waren commentaren als: 'Poliepen rococo' en '…de bastaard van het treffen van een Chinese draak en een Teutoonse sprookjesdraak…'. En dat was misschien wel heel juist aangevoeld. Want het wordt steeds duidelijker voor mij, dat de draak(energie) een opmerkelijke rol speelde in de Art Nouveau tijdgeest. Ik kom hier later nog eens op terug.
In ieder geval was het zo dat de Nazi's in 1933 het niet langer konden aanzien en het ornament hebben vernietigd. De rest van het gebouw volgde bij een later bombardement.

August Endell worked from the same principles. Not Nature, but its dynamics. Sometimes this lead to almost abstract results. His name will be linked everlasting to Fotostudio Elvira.
This was an initiative of some emancipated ladies who managed an own firm.
There was a big ornament put up its façade.
A better example of the creative passion and unbridled energy of the Jugendstil is hard to find.
Pure expression. Anarchy!
Many traditional people disliked it. And every year it got another colour like green or cyclamen. So you never get used to it.
There were commends like: 'Polyp rococo' and '…the result of an intimacy between a Chinese dragon and a Teutonic one.”
This could be a right supposition. In a next 'In Focus' I'll inform you about the role the dragon(energy) played in the Art Nouveau spirit of time.
However in 1933, The Nazi's couldn't any longer stand that view and destroyed it.
The studio was bombarded on a later time in World war 2.